یاد یار ..

هر زمان  از خاکدانِ سرخ  روید لاله ای
یادِ آنِ یاران در خون خفته را نو می کند

گل نمی روید در آن خاکی باشد شوره زار
زندگی ، ناخالصی در سینه را  رو می کند

شرم ..

بسمه تعالی

مثلِ گستاخـان ، نظر بر ماهتـاب انداختیم
تا سحر ، مشتِ نمک بر چشمِ خواب انداختیم

قلبِ روی اَندود را   شستیم با آبِ طـلا
نور بر آبِ روان ، چون ماهتاب انداختیم

چشم تا بستیم بر سـرچشمه ی آبِ حیـات
خویش را لب تشنه در کامِ سراب انداختیم

نو بهارِ زندگی  با رویِ گل هـا سبز شد
در خزانِ زرد رو ، وقتی شراب انداختیم

هر چه اشک از چشمِ ما  افتاد در دامانِ شب
مثلِ شبنم ، زیرِ پـایِ آفتـاب انداختیم

دانـه افشاندیم در صحـرای بی آب  و علف
در زمینِ شـور ، قطره چون سحـاب انداختیم

بر مرادِ ما اگر پایِ فلک  چرخی نزد
رشته را با دست خود از پیچ و تاب انداختیم

مثلِ شمعِ سینه سوزِ انجمن  با چشمِ تـــر
شعله در جمعِ رفیقان  بی حساب انداختیم

شرم کردیم از حضور آینه ، هنگام عشق
روی از خود بر گرفتیم  و نقـاب انداختیم

آبروی عشق ..

بسمه تعالی 

نقشِ هر آیینه ، رویِ دلکشِ زیبا ی تو ست

در گلستان ، صحبت از اندامِ سرو آسای تو ست

آنچنان زیبایی ای آیینه رو ، در بوستان

پیش گل ها  ، حرف دائم  از قدِ رعنای توست

 تشنگانِ حشر ، فکرِ چشمه ی دیگر کنند

شهرتِ میخانه ، از ارزانیِ صهبـای تو ست

در نمی بندند مـه رویان  به روی آفتاب

آسمان ، نورانی از  سیمای نور افزای تو ست

سدِّ راهِ عالمِ بالاست  معشوقِ مجاز

عشق در قاموسِ خلقت بهترین معنای تو ست

مثلِ باران ، صاف چون آیینه ای با خوب و زشت

این هم از جاهِ رفیع و مکنتِ  والای تو ست

در قیامت  ، دامنِ قـاتل  نمی باید گرفت

آبرویِ عشق  وقتی  حاصلِ  سودای تو ست

با وجودِ حُسنِ معنی  ، خواهشِ صورت  خطاست

آن چه مجنون در دلش خواهد غمِ  لیلای تو ست

می کند ناخالصی را بر ملا ، سنگِ محک

روز محشر  وحشتِ اشرار  از پروای تو ست

خوناشام ..

بسمه تعالی

دلِ درد آشنا از مِحنت هجران نمی ترسد

و صحرا  از غبـارِ تیره ی طوفان نمی ترسد

از آبِ هیزمِ تر ، آتشِ سوزان  خُرامان ست

که ظالم از سرشکِ چشمِ مظلومان نمی ترسد

خیانت  یادِ محشر را برایت  تلخ می دارد

چنانکه  خود حساب از دفتر و دیوان نمی ترسد

خزان ، از شاخه ی بی برگ ، رنگی بر نمی دارد

که چون شمشیر اگر شد راهزن عریان ، نمی ترسد

کسی را پاکـدامانی ، کند فرمانـروای مصر

که مثلِ یوسف از چاه و ، چمِ زندان نمی ترسد

شبِ مهتاب ، پــای دزد را کوتاه تر سازد

دلِ روشنگران از حیله ی شیطان نمی ترسد

به شاهی می رسد از فقر هر کس اهلِ دل باشد

که سختی دیده   از تَردستیِ دوران  نمی ترسد

دلِ سختی که صد پیراهن از سنگ ست محکم تر

نه از حیوان ، که از خونریزیِ انسان نمی ترسد

سلحشوری که با نفسِ خودش همواره می جنگد

یقین  از تیغِ خوناشام  در میدان  نمی ترسد

...

 نکن خود را  اسیـرِ زرق و برقِ تختِ این دنیـا

سلیمان هم که باشی مور می بلعد عصایت را

عشقِ تر ..

بسمه تعالی

بـاز  در فصلِ خزان شد برگِ گل  پَرپَر چنان
باغبان بگذاشت از غم  دستِ خود  بر سر چنان

شبنمِ گستاخ  می کوشد سحـر در بوستان
چشمِ خود را تا  کند از آبِ گُل ها  تر چنان

صاف کردم سینه ی خود را به آهِ آتشین
تا نخواهم نورِ ماه و پرتوی اختر  چنان

چون گُهر کن سینه ی سختِ صدف را چاک چاک
تا نخوردی  سیلیِ دریای بی لنگر چنان

پاک سازم صورتِ خود را شبیه آینه
تا شود در سینه ام دل  لوحِ روشنگر چنان

آید از خاکسترِ خیس  آتش ایمن برون
هر که سوزاند به داغِ عشقِ تر ، پیکر چنان

پشتِ دست اش را به دندانِ ندامت می گزد
گوشِ هر کس شد به حرفِ نیکخواهان  کَر چنان

چشم با گل  بازکن  با شبنمِ گلشن ببند
با سبکروحان کنی تا زندگی را سر  چنان

سایه ای از دولت بیـدار در میخانه نیست
تا نباشم  روز و شب  با  خواب  همبستر چنان

بی سخن باید دلیلِ راه را تعلیم داد
بارِ خاموشی شود از هر سخن کمتر چنان

خواب ..

خواب دیدم

ایشان ارواحنا لمقدمه الفدا تشریف آورده بودند  اقا در معیت ایشان بود نظارت می کردند بر عملکرد قوا و سازمان ها دست خط مبارکی مرقوم داشتند  به رئیس صدا و سیما جناب جبلی  و ازشون تقدیر و تشکر کردند. در این خواب ایشان را در قامت بلند و در جامه سفید و نورانی دیدم و آقا در سن و سال تقریبا اوایل انقلاب با محاسن مشکی که ابای مشکی و قبای طوسی بر تن داشتند و آن حضرت عج را مشایعت می کردند .

اللهم عجل لولیک الفرج و اجعلنا من اعوانه و انصاره