بداهه ..

ای که با ما مهربان بودی زمان کودکی
همدم مهر و نوازش های خود کن باز هم
کوهِ افکارِ تو جولانگاه عنقا هم نشد
پر می اندازد در آن قافِ سخن ، شهباز هم

بداهه ای برای مهندس معصومی

مجنون ..

یا رب تو مرا به عشق خود راغب کن

بر نفسِ بد اندیش خودم  غالب کن

مهرِ همه را بگیر و از لطف ، مرا

مجنون علی بن ابی طالب(ع) کن

با تغییراتی از بانو تکتم بیداد

سلام و احترام محضر استاد گرانمهرم بانو آرامش عزیز :2:  :31: 

خیلی خوشحالم از زیارتتان 

در خصوص رباعی ناب و قشنگتان جز تحسین و چیزی نمی توانم بگویم
از لحاظ بار معانی متعالی ست 

به نظر می رسد جزئیاتی نیاز به ویراش دارد البته در صورت صلاحدید جناب عالی
بیت اول که خیلی قشنگ ست . بیت دوم نیاز به تجدید نظر مختصر دارد تا شکست وزنی مرتفع گردد 

سهمش ز بهار ، سایه‌ی دیوار 
در چشمِ ترش عُمقِ جهان بسیار است

با دستِ کوچک و نگاهی معصوم
واژه " کوچک " موجب بهم خوردن وزن مصراع شده است با جایگزین واژه هایی چون " توانگر " یا هر واژه ای سه سیلابی دیگر میتوان ساختار وزن را درست و حفظ کرد
به عنوان مثال : 

با دستِ توانگر و نگاهی معصوم
یا 
با دستِ پر از گل و نگاهی معصوم 
یا 
با دستِ محقّر و نگاهی معصوم 
یا ...


فرزندِ زمین ، گاه سرش بردار است..

در این مصراع نیز بین ( زمین و گاه ) سکته وجود دارد که با جایگزین واژگان " زمین " یا " گاه " ، میشود آن را  بر طرف کرد
به عنوان مثال :
 (فرزندِ زمینی که سرش بر دار ست )

هر چند که با توجه به چهارده اوزان بکار رفته برای رباعی  ، انتخاب خودتان نیز زیاد مشکلی ندارد و میتواند بدون ویرایش هم بماند


برایتان سر فرازی و یهترین ها را آرزومندم

زنده باشید به مهر
 :2:  :31: 
 :32: 

مهرِ سایانِ تو با سرِّ سویدای لبت

بر دلم نقش نگاری ست که انکارش نیست

شعر ..

شعر ، زبان دل هایی ست که سکوت را بر نمی تابند

و شاعر کسی ست که از خاکستر یک احساس ، آتشی از معنا می آفریند

شعر ، هنرِ گفتن نیست

هنر چیز هایی ست که دیگران می بینند اما معنایشان را نمی دانند

یکی از ظریفترین ویژگی های سبک هندی این ست که شاعر از یک  پدیده ی طبیعی ، به کشف ذهنی برسد . گویی طبیعت برای او صرفا موضوع تماشا نیست بلکه وسیله ای برای شناخت جهان و انسان است .

به عنوان مثال :

شاعر از شمع فقط سخن نمی گوید ، بلکه از سوختن شمع به حقیقتی در باره ی عشق ، فداکاری یا تنهایی انسان می رسد .

در سبک هندی ، تصویر،  وسیله ی آرایش نیست بلکه وسیله ی شناخت است

در بعضی از سبک های شعری ، تصویر به کلام زیبایی می بخشد اما در سبک هندی ، تصویر می تواند ابزاری برای کشف حقیقت باشد 

مثلا دانه ای را تصور کن که برای روییدن ناکزیر باید در تاریکی خاک پنهان شود .

از این مشاهده میتوان به یک حقیقت انسانی رسید . گاهی انسان پیش از آنکه به شکوفایی برسد ، باید دوره ای از گمنامی و تنهایی و تحمل دشواری را پشت سر بگذارد 

در اینجا ، تصویر طبیعت صرفا زیبا نیست ، نگاه ما را به زندگی تغییر می دهد

تفاوت تصویر شگفت انگیز با تصویر اندیشه مند :

تصویر شگفت انگیز ممکن است ما را به تحسین وا دارد اما تصویر اندیشه مند  علاوه بر تحسین ، ذهن ما را به تامل می کشاند

هنر بزرگ شاعر سبک هندی این است که حقیقت را مستقیم بیان نکند چنان تصویری بسازد که خواننده خودش به آن حقیقت برسد

تازگی واقعی در سبک هندی صرفا عجیب بودن تصویر نیست بلکه تازه دیدن حقیقت از را ه تصویر است 

این همان اسلوب معادله است :

شاعر ، حقیقتی را در یک مصراع مطرح می کند و در مصراع بعدی نمونه ای از طبیعت یا زندگی بیارود که آن حقیقت را به شکلی غیر مستقیم آشکار سازد 

بهتان ..

بسمه تعالی

اگر با مِهـر ، کافر را  مسلمان کردن آسان ست
حریمِ عشق را با قهر ، زندان کردن آسان ست

متاعِ زندگی وقتی ، به بــاد  اینجا نمی ارزد
از این قیمت  به همّت  نیز ارزان کردن آسان ست

به طاووسی ، نشد قانع  دل از باغِ تماشایت
مرا افزون تر از این   چشم حیران کردن آسان ست

اگر مشتِ غبارِ خود ، پریشان سازی از رویت
به چشمِ هر دو عالم  ناز مژگان کردن آسان ست

در این گلشن   شبیهِ چشمِ شبنم ، اشک باریدن
و با یک خنده چندین غنچه عریان کردن آسان ست

مقیمِ وسعت آبادِ شکیبایی اگر باشی
به چشمِِ مور هم یک دشت  جولان کردن آسان ست

حسد   هر جا به درکِ مطلبِ  عیب و هنر  پیچد
نمی فهمد که بر آیینه  بهتان کردن آسان ست

اگر دامن نگیرد  حرصِ گوهـر   قطـره ی مــا را
در این دریای نا آرام ، طوفان کردن آسان ست

به حسرتخانه ی دل  می توان پرداخت   با  آهــی
که تعمیرِ حرم سخت ست ، ویران کردن آسان ست