بسمه تعالی

زندگانی شد تباه از کاهِ دست آوردِ من

باز می گردد گناه از توبه ی دمسردِ من

سایه از پست و بلندِ خاک آسان بگذرد

آدم بی درد باشد بی خبر از دردِ من

ابر می بارد به خشمِ  تیر باران  بر سرم

بحر می پیچد به موج از اشکِ غم پرود ِ من

با سبکروحی  چنان از قیدِ ششدر فارغم

مهره ی آزادِ دل دارد بساطِ نردِ من

در سوادِ حیرت از یادِ جمالت غافلم

روز و شب خوابِ سحر دارد دلِ شبگردِ من

نیست گویا  جز نوای قُلقُلِ مینای مِی

هیچ کس در محفلِ خونین دلان ، همدردِ من 

خنده بر لب دارم  امّا در مصافِ آینه

حال دل معلوم می گردد از آهِ سردِ من

خاکِ عالم را دهد بر باد اگر صد بار ، چرخ

سدِّ راهش می شود  گردِ بیابان گردِ من

186

حریم آینه ..

بسمع تعالی

 در گلستان مثلِ شبنم چشمِ عبرت باز کن
از جهانِ رنـگ و بـو  ، آسیمه سـر  پـرواز کن

آمد و رفت ست   کارِ دولتِ نـا پایــدار
در خزان ، فصلِ بهارِ خویش را آغاز کن

کبکِ مستت هر زمان حیران شود در کوهسار
از تهِ دل ، خنده بر سر پنجه ی شهباز کن

سینه ی سرخِ تو  جولانگاه رازِ خلقت ست
در حریمِ آینه ، همواره  کشفِ راز کن

عشق را یک بار در عمرِ گران کن تجربه
بی شـرابِ ناب  در میخانه ها اعجاز کن

با نگاهِ سـاده ، مفتـاحِ زبانِ بسته باش
مثل هر آیینه طوطی را سخن پرداز کن

تا رگِ ابرِ بهار و  رشته ی باران بجا ست 
چنگِ عشرت را به قانونِ طبیعت  ساز کن

صورتِ زیبا اگر خواهی برای روزِ حشــر
پس به قدرِ حُسنخواهی ، کم به یاران ناز کن

کار قیچی میکند هر جا سخن چین می رود

تا توانی ، دوری از همراهیِ غمّــاز کن

تعلیم ..

بسمه تعالی

گلشنِ دل را   بیـآرا با بیـانِ خویشتن

باغ می بالد به مهرِ باغبانِ خویشتن

برگریزانِ حواس  آید به سویت   ناگهان

منع نتوان کرد خود را از خزانِ خویشتن

ای که می خواهی نشانت  محو گردد از جهان

بگذر از  تیر نشانِ   استخوانِ خویشتن 

زندگانی  شد قفس ، از اضطرابِ  بازگشت

کاش می کردم فراموش  آشیانِ خویشتن

تارِ هر مویِ  تو از غفلت   به راهی می رود

جمع کن پیش از گذشتن  کاروانِ خویشتن

در به رویم  وا نشد از تخته ی تعلیم ِ  دل

کاش ، اول تخته می کردم  دکانِ خویشتن

چاهِ راهِ زندگی ،  از نقشِ پا افزون تر ست

زینهار ، از کف نیاندازی  عنـانِ خویشتن 

قفل خاموشی بزن  دائـم   زبـان ســرخ را

غنچه سان خواهی اگر پر گل دهانِ خویشتن

ماهِ نـو باز آورد آن  رمــزِ استفهـام را

تا بیاندیشد دل از قدِّ کمانِ خویشتن

جاودان ..

بسمه تعالی

در جوانی از جنـون ، رطلِ گرانی داشتم
درد و داغِ عشق در فصلِ جوانی داشتم

توبه ی دَمسرد ، پیرم کرد با صد آرزو
تا جوان بودم ، گناهانِ نهانی داشتم

از گرفتاری به آزادی رسیدم در قفس
در میانِ بوستان ها ، آشیانی داشتم

از جهانِ فانی  عمرِ جاودان می خواستم
غافل از این  که جهـانِ جاودانی داشتم

عشرتِ ملک سلیمان ست در چشمانِ مور
آنچه از دریا ، نَمی در زندگانی داشتم

از هیاهو ، بر لبم تا  مُهرِ خاموشی زدم
روی در دیوار  با خود  همزبانی داشتم

پیش هر سنگی که کردم سینه ی خود را سپر
در بیابانِ طلب ، سنگِ نشانی  داشتم

از پشیمانی نجست از سینه ی من  تیرِ آه
قدّ  اگر چه از گناهان  چون کمانی داشتم

عمــر سر کردم به پـایِ  دولتِ ناپـایدار

دست بر دامانِ این دنیا ، زمانی داشتم

خشم ..

بسمه تعالی

اگر افتاده ای ، با شوکتِ طوفان به پا خیزد

کند در خاک دشمن را و جاویدان به پا خیزد

من از دریای نا آرام چشمانِ تو فهمیدم

به ساحل می رسد موجی که با طوفان به پا خیزد

برای  خام طبعان جهان ، درک سخن سخت ست

همیشه شعله ی درک  از دل پاکان به پا خیزد

رویای گران ..

بسمه تعالی

دیدم از رویِ تـو در آیینه ، رویـایی گران

هست در این واقعه ، دامِ تماشایی گران

ذرّه ای از مهرِ تو ، ما را کفایت میکند

در دلِ هر قطره پنهان ست  دریایی گران

با دلِ بی آرزو ، هر آرزویی می کنم

یاد تـو درخاطرم باشد تمنّایی گران

بهتر ست از شیوه ی گفتارِ لب ، گفتار چشم

خوش بحالِ  آن که  دارد ، چشمِ گویایی گران

باران عشق ..

بسمه تعالی

هر که خود را می کند محروم از دامانِ عشق
روزگاری می شود درمانده ی  درمانِ عشق

خون همّت در رگِِ غیرت نمی آید به جوش
تا نگردد لاله زار  از داغِ غـم ، دامـانِ عشق

سرخ رو ، از همّت والای خود ، چون لاله ایم
خنده ها در پرده دارد چهره ی گریانِ عشق

خنده ی ما ، دیده گریان می نماید  شمع را
انفصالی نیست  بینِ  گریه و مژگانِ عشق

در نگاهِ ساده ی ما ، عیب می گردد هنر
قطره ، گوهر می شود در بحرِ بی پایانِ عشق

ما چرا سر در سرِ سامانه ی سامان کنیم ؟
آن که سر داده ست ، روزی می دهد سامانِ عشق

می روم منزل به منزل با سپهسالارِ غم
از پیِ آن کاروان ست  اشک ، چون بارانِ عشق

ما زمین را شستشو با خونِ دل ها  می دهیم
در تنورِ خاک ، کی پنهان شود طوفانِ عشق ؟

هر که دل را   از غمِ نا پاکِ دنیا پاک کرد

در قیامت می شود غمخواره ی حرمانِ عشق