بسمه تعالی

هر گل که دارد اینجا در سر هوای شبنم

آبِ حیاتِ خود را ریزد به پای شبنم

ابر و بهار اقبال  هر صبح دارد این باغ

بر سر کنند گل ها  تاجِ همـای شبنم

هر غنچه در گلستان  ست

گلبرگ باشد آنجا ، صحن و سرای شبنم

وقتی که چشم بندد شبنم برای خورشید

از چشم ما بریزید آبی  به پای شبنم

با انتظار باید ،  از وصل  ، کامِ دل برد

گل می رسد در این باغ یکسر قفای شبنم

1753

دست آورد ..

بسمه تعالی

نیست غیر از نشئه در میخانه دست آوردِ من
توبـه می خواهد گناه  از شـرمِ رنگِ زردِ من

مثلِ نی  در هر نفس دارم سماعِ ناله ای
اهلِ عشرت غافل اند از گنجِ باد آوردِ من

نیست گویا  جز نوای قُـلقُـلِ مینای مِـی
هیچ کس در محفلِ خونین دلان ، همدردِ من

شعله را خاکسترِ خود کمتر از شمشیر نیست
بهترست عبرت بگیرد دشمنِ نامردِ من

از دویدن باز مانند آهوان ، هنگامِ صید
خصم  از پا در می آید در صفِ ناوردِ من

ابر ، می بارد به خشمِ  تیر باران  بر سرم
بحر ، می پیچد به موج از اشکِ غم پرود ِ من

با سبکروحی  چنان از قیدِ ششدر فارغم
مهره ی آزادِ دل دارد بساطِ نردِ من

با خیالِ رویت از خوابِ گران بیگانه ام
روز و شب خوابِ سحر دارد دلِ شبگردِ من

خنده بر لب دارم  امّــا  در حضـورِ آینـه
حالِ دل معلوم می گردد از آهِ سردِ من

خاکِ عالم را دهد بر باد اگر صد بار ، چرخ
سدِّ راهش می شود  گَــردِ بیابان گــردِ من

هر چه از تیغِ تبسّم می خورم در بزمِِ مهـر
شـور بیرون می دهد  زخـمِ نمـک پرودِ من

حریم آینه ..

بسمع تعالی

 در گلستان مثلِ شبنم چشمِ عبرت باز کن
از جهانِ رنـگ و بـو  ، آسیمه سـر  پـرواز کن

آمد و رفت ست   کارِ دولتِ نـا پایــدار
در خزان ، فصلِ بهارِ خویش را آغاز کن

کبکِ مستت هر زمان حیران شود در کوهسار
از تهِ دل ، خنده بر سر پنجه ی شهباز کن

سینه ی سرخِ تو  جولانگاه رازِ خلقت ست
در حریمِ آینه ، همواره  کشفِ راز کن

عشق را یک بار در عمرِ گران کن تجربه
بی شـرابِ ناب  در میخانه ها اعجاز کن

با نگاهِ سـاده ، مفتـاحِ زبانِ بسته باش
مثل هر آیینه طوطی را سخن پرداز کن

تا رگِ ابرِ بهار و  رشته ی باران بجا ست 
چنگِ عشرت را به قانونِ طبیعت  ساز کن

صورتِ زیبا اگر خواهی برای روزِ حشــر
پس به قدرِ حُسنخواهی ، کم به یاران ناز کن

کار قیچی میکند هر جا سخن چین می رود

تا توانی ، دوری از همراهیِ غمّــاز کن

تعلیم ..

بسمه تعالی

گلشنِ دل را   بیـآرا با بیـانِ خویشتن

باغ می بالد به مهرِ باغبانِ خویشتن

برگریزانِ حواس  آید به سویت   ناگهان

منع نتوان کرد خود را از خزانِ خویشتن

ای که می خواهی نشانت  محو گردد از جهان

بگذر از  تیر نشانِ   استخوانِ خویشتن 

زندگانی  شد قفس ، از اضطرابِ  بازگشت

کاش می کردم فراموش  آشیانِ خویشتن

تارِ هر مویِ  تو از غفلت   به راهی می رود

جمع کن پیش از گذشتن  کاروانِ خویشتن

در به رویم  وا نشد از تخته ی تعلیم ِ  دل

کاش ، اول تخته می کردم  دکانِ خویشتن

چاهِ راهِ زندگی ،  از نقشِ پا افزون تر ست

زینهار ، از کف نیاندازی  عنـانِ خویشتن 

قفل خاموشی بزن  دائـم   زبـان ســرخ را

غنچه سان خواهی اگر پر گل دهانِ خویشتن

ماهِ نـو باز آورد آن  رمــزِ استفهـام را

تا بیاندیشد دل از قدِّ کمانِ خویشتن

جاودان ..

بسمه تعالی

در جوانی از جنـون ، رطلِ گرانی داشتم
درد و داغِ عشق در فصلِ جوانی داشتم

توبه ی دَمسرد ، پیرم کرد با صد آرزو
تا جوان بودم ، گناهانِ نهانی داشتم

از گرفتاری به آزادی رسیدم در قفس
در میانِ بوستان ها ، آشیانی داشتم

از جهانِ فانی  عمرِ جاودان می خواستم
غافل از این  که جهـانِ جاودانی داشتم

عشرتِ ملک سلیمان ست در چشمانِ مور
آنچه از دریا ، نَمی در زندگانی داشتم

از هیاهو ، بر لبم تا  مُهرِ خاموشی زدم
روی در دیوار  با خود  همزبانی داشتم

پیش هر سنگی که کردم سینه ی خود را سپر
در بیابانِ طلب ، سنگِ نشانی  داشتم

از پشیمانی نجست از سینه ی من  تیرِ آه
قدّ  اگر چه از گناهان  چون کمانی داشتم

عمــر سر کردم به پـایِ  دولتِ ناپـایدار

دست بر دامانِ این دنیا ، زمانی داشتم

خشم ..

بسمه تعالی

اگر افتاده ای ، با شوکتِ طوفان به پا خیزد

کند در خاک دشمن را و جاویدان به پا خیزد

من از دریای نا آرام چشمانِ تو فهمیدم

به ساحل می رسد موجی که با طوفان به پا خیزد

برای  خام طبعان جهان ، درک سخن سخت ست

همیشه شعله ی درک  از دل پاکان به پا خیزد

رویای گران ..

بسمه تعالی

دیدم از رویِ تـو در آیینه ، رویـایی گران

هست در این واقعه ، دامِ تماشایی گران

ذرّه ای از مهرِ تو ، ما را کفایت میکند

در دلِ هر قطره پنهان ست  دریایی گران

با دلِ بی آرزو ، هر آرزویی می کنم

یاد تـو درخاطرم باشد تمنّایی گران

بهتر ست از شیوه ی گفتارِ لب ، گفتار چشم

خوش بحالِ  آن که  دارد ، چشمِ گویایی گران