X
تبلیغات
رایتل


























آینه ها بیدارند ...

تکرار لبخند های غمگینم در آینه.. و شیشه ای که بیشتر از "تو " همراه شعرهایم ماند... و هر صبح ..به جای تو...برایم روز خواب آرزو کرد.. آینه ها بیدارند... به یقین..!! دفتر شعر جواد مهدی پور

بسمه تعالی

 

هر کس که دهان را کند از زخم زبان پاک

بی شک شود از مرهم او زخم جهان   پاک

 

از پرتو خورشید عقیق  ارزش خون یافت

باعشق  شود زندگی و جان و زبان   پاک

 

چون تیر نکن دست در آغوش ، هدف را

تا خانه ی خود را نکنی مثل کمان   پاک

 

صد کعبه ی مقصود  به منزل  نرساند

با پای تو وقتی که شود سنگ نشان  پاک

 

دشنام دهد دولت بی مایه ی خود را

آن کس که شود سفره اش از تکه ی نان پاک

 

زمزم نکند پاک کسی را که مجوس ست

تا او نشود از نظر شیخ زمان   پاک

 

از آینه جز روی صداقت نتوان دید

شهری که خراب ست ندارد دو جوان  پاک


جواد مهدی پور

نوشته شده در شنبه 13 آبان 1396ساعت 19:07 توسط Javad Mahdipour نظرات (0)

بسمه تعالی

 

هر که روزی از فراموشان این زندان شود

مثل یوسف مالک ملک دل خوبان شود

 

جان ما در تنگنای جسم   کامل می شود

در صدف هر کس بماند گوهر غلطان شود

 

هستی ما بستگی دارد به تکرار نفس

مرگ یعنی یک نفس در سینه ات  پنهان شود

 

سبزه ی خوابیده را از پای خود  تا بر کنی

قامت رعنای تو چون سرو  در بستان شود

 

رو نمایی کن تو هر نقشی که در نه پرده هست

پرده برداری کن از آیینه  تا عریان شود

 

مثل سکه هر که پشت خویش را بر زر دهد

روی هر آیینه  بر آن سکه   روگردان شود

 

هر که چون خضر از علایق دست هایش را نشست

مثل اسکندر در آن ظلمات سر گردان شود

 

سر نپیچد هر که از سوز و گداز  زندگی

روزگاری در جهان  سر حلقه ی مردان شود

 

 

جواد مهدی پور

نوشته شده در یکشنبه 7 آبان 1396ساعت 18:06 توسط Javad Mahdipour نظرات (0)

بسمه تعالی


 

بیا ، این گوی و این میدان  نگو در بند زندانی

تو آزادی ،  شبیه  گوی نافرمان  میدانی

 

به نافرمانی عادت کردی  و از خاطرت  بردی

که در هر جای این عرصه  قدم بگذاری ، انسانی

 

از آداب بلند  این ست  در گردونه ی عالم

که نقض عهد با خود هم  نباید کرد پنهانی

 

نجیبی ،  اصل تو از کارگاه عشق می باشد

ولی از بس که غرق عشرتی  این را نمی دانی

 

تویی آن عاقل دانا  که آزادانه  می پرسی

و در بند جهان  هر جا سخن از عشق می رانی

 

من این یک مصرع  خوش را که عاقل گفت ، می گویم

" چرا عـــــــــــــــــاقل کند کاری  که باز آرد پشیمانی  "

 

بگو ای آنکه دست از خاک ایران شستی  و رفتی

تو هر جا باشی  از اصل و نژاد پاک  ایــــــرانی

 

 

جواد مهدی پور

نوشته شده در یکشنبه 30 مهر 1396ساعت 18:56 توسط Javad Mahdipour نظرات (0)

بسمه تعالی



هر که خود را می کند محروم از لب های یار
می کشد در گوشه ی میخانه  سختی  بی شمار



مهر خوبان با سخن  آسان  نمی آید به دست
ناگهان  معشوقه هر کس را نخوانی  زینـهار



در زمستانی که دست مستمندان خالی است
سخت می آید برایم صحبت  بوس و کنــــار



در فراق چشم های آبــی دریایی ات
ماهی تنگ بلور سینه باشد  بی قرار



مثل گل هرگز فریب مهلت دوران نخور
بگذراز فصل خزان خویش در وقت بهار



من حقیقت را نشان دادم برای دیگران
جای من امّا حقیقت می رود بالای دار



زندگی یعنی  برای " عشق "  تنها زیستن
یک تنه بر دست های عشق تنها دل سپار

 

 

جواد مهدی پور

نوشته شده در شنبه 22 مهر 1396ساعت 17:32 توسط Javad Mahdipour نظرات (1)

بسمه تعالی


 

دوختم با عشق اوّل  جامه ی ناموس را

پاره کردم در کلیسا خرقه ی سالوس را


 

با خود آرایی بصیرت را نمی آری به دست

پیش پا  صدعیب  ناید در نظر طــاووس را


 

ظلم می سازد زبــــان چاپلوسان را  دراز

عدل می دوزد به همدیگر لب جاسوس را


 

حرف باطل  می کند جولان میان آن دهان

شیخ می بندد به گنبد  حلقه ی ناقوس را


 

جز دریغ  از یاد تو چیزی نمی ماند به جا

جمع خواهم کرد بی تو  مایه ی افسوس را


 

تو طبیب درد های سخت تــــــاریخ منی

می کنی در دل تداعی  رنج جالینوس را


 

هست دشنامت گوارتر به من از صد سلام

می نهم لب بر لبانت تا ستانم بـــــــوس را



 

جواد مهدی پور

نوشته شده در سه‌شنبه 4 مهر 1396ساعت 12:28 توسط Javad Mahdipour نظرات (1)

بسمه تعالی

 

شمع سوزان توام  پروانه را گم کرده ام

صاحب میخانه ام   پیمانه را گم کرده ام

 

دور لب های قشنگ تو حریم  زندگی ست

خارج از آن دایـــره   میخانه را گم کرده ام

 

دیگران در سینه یک دل عشق پیدا کرده اند

من ولی در خود   دل دیوانـــــه را گم کرده ام

 

از من بی خانمان  آغـــــــــاز هستی را نپرس

چون در این ویرانسرا  افسانه را گم کرده ام

 

می رود از دست من زلف سخن هنگام عشق

در پریشان حالی اینجا شـــانه را گم کرده ام

 

سینه مالامال از   نا مهربانی های توست

با تمام بی کسی  بیگانـــه را گم کرده ام

 

مثل غواصی که حیران می شود از موج ها

زیر دریا گوهر یکــــــــدانه را گم کرده ام

 

در قفس  از نغمه ی  آزادگی بی بهره ام

در میــان دام   آب و دانه را گم کرده ام

 

 

جواد مهدی پور

نوشته شده در سه‌شنبه 4 مهر 1396ساعت 08:09 توسط Javad Mahdipour نظرات (0)

بسمه تعالی


 

 

در سینه ی بی درد ، کمی آه نگه دار


هردم  به قدم های خودت راه نگه دار



 

سنگ ست در آغوش زمان  ثانیه ، هشدار


آیینه ی دل را  تو از این آه نگه دار



 

عمرت همه در غفلت بسیار گذشته ست


بر توبه ، از این عمر  تو یک " ماه " نگه دار



 

هر گاه که دلتنگ شود ماه ، " شب قدر"


جایی تو در این برکه به آن ماه  نگه دار



 

وقتی که  برادر شدی ، از جان برادر


هر لحظه حفاظت کن و از چاه نگه دار



 

پرهیز کن از خار ندامت  تو در این باغ


دست از گل و از حادثه  کوتاه نگه دار



 

از جهل نچیده ست کسی میوه ی دانش


دل را تو در این مدرسه  آگاه نگه دار



 

از شاخه ی دنیا  تو اگر مهر بچینی


گاهی به کسی هدیه کن و گاه نگه دار



 

 

جواد مهدی پور

نوشته شده در پنج‌شنبه 2 دی 1395ساعت 17:44 توسط Javad Mahdipour نظرات (2)

  1    2    3    4    5    ...    20  >>

آخرین مطالب
» @title

Design By : RoozGozar.com